Deze week wordt door veel deelnemers ervaren
als een magisch-realistische film.
Niet omdat de werkelijkheid verdwijnt,
maar omdat zij meerdere lagen tegelijk laat zien.
Wat zichtbaar is,
blijft zichtbaar.
Wat onzichtbaar is,
doet mee.
De film opent helder en gestructureerd.
Stonehenge zet het ritme:
maat, ordening, samenhang.
Van daaruit ontspant de ervaring zich
richting Glastonbury en Avalon,
waar de verbeelding ruimte krijgt
zonder los te raken van de werkelijkheid.
Gaandeweg de dagen wordt de film rijker.
Subtieler.
Speelser ook.
Oude beelden bewegen mee —
priesteressen, kring, hof, koningschap —
niet als rol of verhaal,
maar als levende referentie
voor hoe creatie en verantwoordelijkheid
zich tot elkaar verhouden.
De werkelijkheid krijgt iets lichts.
Niet oppervlakkig,
maar beweeglijk.
Verbeeldingskracht opent hier geen droomwereld,
maar een extra laag in het bestaande.
Nieuwe verbanden worden zichtbaar.
Nieuwe vormen dienen zich aan
op precies die plekken
waar het oude geen antwoord meer heeft.
De magie van deze week
zit niet in het uitzonderlijke,
maar in het mogelijk maken van het nieuwe.
Wat als film wordt ervaren tijdens de reis,
wil niet vastgehouden worden.
Het wil worden toegepast.
Geleefd.
Getoetst in het dagelijks bestaan.
Zo wordt wat in Glastonbury opent
geen herinnering aan een bijzondere week,
maar een blijvend vermogen
om met verbeeldingskracht
vorm te geven aan wat wil ontstaan.